Verlies de tijd

De tuin, vol onkruid,

schreeuwt het uit:

wat een slordigheid!

Maar ja, geen tijd, geen tijd…

Het is niet om aan te zien;

een klein half uurtje misschien?

Ik schoffel klavers en ander spul

maak de vaste bodem rul.

In een flits, maar ik zag het wel;

vliegt een roodborstje snel

de oogjes waakzaam; heel dichtbij:

krioelende insecten komen vrij!

Ik verlaag het tempo en geniet

van het melodieuze vogellied.

Voel de zon, de wind en verlies de tijd

van ongekende eeuwigheid.

Met een leeg hoofd, takjes in mijn haar

ben ik voldaan en is de tuin weer klaar!

 

Marianne du Maine (nog niet gepubliceerd)