Van dag en tijd geen
weet
Mist in je ogen, mist om je heen.
Op
een keer sta je alleen.
Dezelfde
vragen keer op keer,
samen
beslissen lukt niet meer.
Je
verandert in een kind
dat
aankleden moeilijk vindt
en
tobt met de rits van ‘n gulp.
Steeds
vaker afhankelijk van hulp.
Je
murmelt zacht jouw verhalen
terwijl
je blik lijkt te verdwalen
in
dag en tijd. Geen weet;
wie
ik ben, hoe ik heet.
Je
bent er wel maar ook weer niet
dat
schept verwarring en verdriet.
Soms word het mij teveel
omdat
ik niets meer met je deel.
Of
ben ik ongeduldig
en
voel me daarna schuldig.
Ik
voel mij verdrietig en verlaten,
onmachtig
om met jou te praten.
En
dan in een betoverend moment
waarop
je mij blijkbaar herkent,
vind
je plotseling elkaar
in
een strelend gebaar.
En
ondanks eenzaamheid en pijn
kan
lijden dan heel even
draaglijk
zijn.
©
Marianne du Maine
Nieuw, nog niet uitgegeven