Wandelen in de omgeving van Uden

Niets is zo mooi als het 'gouden uur';

een kort moment in september, 

waar de avondzon voor een prachtige 

lichtval zorgt. 100% genieten!!!

En dan besluiten met twee 

 mooiste momenten van de wandeling!

 

(T)Rotstuintje

 De smalle strook langs de buitenmuur van de tuin en het voetpad is na hard zwoegen omgetoverd tot een extra rotstuintje. 

De klimopstruiken, die jarenlang gewoekerd hebben en met vuistdikke wortels in de grond zaten, hadden zich in een wirwar aan takken tot een grote kluwen gevormd. Bijna niet los te krijgen door de gretige haarwortels die zich hadden vastgehecht aan de oneffen stenen van de muur.

Struiken of coniferen zullen het in zo'n smalle strook het niet makkelijk hebben, dus die optie lieten we al snel varen. 

De achtertuin lag tuin bezaaid met grote keien, waarschijnlijk met de bedoeling om het onkruid tegen te gaan. Die moesten uit de tuin, maar waar laat je die dan? Ik kreeg het lumineuze idee om deze keien te gebruiken voor een rotstuintje. Ik ben trots op het resultaat!

Een nieuw huis, een nieuwe tuin vol leven (deel 2)

 En allereerst het mooiste moment van de dag:

De kolibrievlinder!

Een nieuw huis, een nieuwe tuin vol leven! (deel 1)

Dolgelukkig zijn we met onze nieuwe stek. 

Nog niet veel tijd om met de camera 'er voor te gaan zitten'. 

Maar recent gebeurt er zoveel in de tuin: Groenlingen; 3 jongen en een ouder, bloemen, vlinders en hommels 

en...vandaag werd ik onverwacht verrast door een kolibrievlinder, die het op de kersvers aangeplante IJzerhard planten voorzien had. Het was nog een heel karwei om het vliegensvlugge beestje te kunnen vastleggen, maar het is me gelukt!!!!!

Over een muisje, een vogeltje en mijn geweten...

Ons nieuwe huis heeft in de achtertuin een grote vijver. Deze is prominent in het midden diagonaal aangelegd. Samen met een vakman lopen we de betegelde tuin in om de plannen te bespreken. Onze kleindochter (8 jaar) loopt mee en terwijl de mannen druk over afmetingen, grondwerk enzovoort praten, roept ze uit: "Ik zie een muisje in de vijver!" En inderdaad; het duurde wel even eer ook wij het dode muisje ontdekten. Samen met haar visten we het diertje uit de vijver. Zijn voorpootjes waren over elkaar gekruist, wat wel een vredig gezicht was. Op zeer ernstige en besliste stem zei onze kleindochter: "Die gaat niet in de kliko!" Ik zocht een mooi plekje en groef een kuiltje en onze kleindochter legde er vervolgens wat madeliefjes op. Vanmorgen, een paar dagen later vind ik voor onze achterdeur een dood heggemusje, waarschijnlijk tegen het raam aangevlogen. Voorzichtig open ik de deur en nadat ik hem in een velletje keukenpapier heb gerold gaat ie in de kliko(!) ... In mijn gedachten hoor ik onze kleindochter en zie ik haar gefronste wenkbrauwen en haar dringende blik. Ik kan haar echt niet meer in de ogen kijken zonder het knagende geweten dat ik dit vogeltje 'gedumpt' heb, ook al zei ik nog wel "Dag lieverdje". Dat telt echt niet voor haar! Dus naast het grafje van het muisje is een tweede grafje gekomen voor het musje. Met een steen erop en wat viooltjes heb ik mijn geweten gerust gesteld. Hoe bijzonder is het dat op deze zelfde middag kleindochter, dochter en schoonzoon een bliksembezoekje brengen om even te helpen met een klus en ik het grafje van het vogeltje aan onze kleindochter kan laten zien!