Ons nieuwe huis heeft in de achtertuin een grote vijver. Deze is prominent in het midden diagonaal aangelegd. Samen met een vakman lopen we de betegelde tuin in om de plannen te bespreken. Onze kleindochter (8 jaar) loopt mee en terwijl de mannen druk over afmetingen, grondwerk enzovoort praten, roept ze uit: "Ik zie een muisje in de vijver!" En inderdaad; het duurde wel even eer ook wij het dode muisje ontdekten. Samen met haar visten we het diertje uit de vijver. Zijn voorpootjes waren over elkaar gekruist, wat wel een vredig gezicht was. Op zeer ernstige en besliste stem zei onze kleindochter: "Die gaat niet in de kliko!" Ik zocht een mooi plekje en groef een kuiltje en onze kleindochter legde er vervolgens wat madeliefjes op. Vanmorgen, een paar dagen later vind ik voor onze achterdeur een dood heggemusje, waarschijnlijk tegen het raam aangevlogen. Voorzichtig open ik de deur en nadat ik hem in een velletje keukenpapier heb gerold gaat ie in de kliko(!) ... In mijn gedachten hoor ik onze kleindochter en zie ik haar gefronste wenkbrauwen en haar dringende blik. Ik kan haar echt niet meer in de ogen kijken zonder het knagende geweten dat ik dit vogeltje 'gedumpt' heb, ook al zei ik nog wel "Dag lieverdje". Dat telt echt niet voor haar! Dus naast het grafje van het muisje is een tweede grafje gekomen voor het musje. Met een steen erop en wat viooltjes heb ik mijn geweten gerust gesteld. Hoe bijzonder is het dat op deze zelfde middag kleindochter, dochter en schoonzoon een bliksembezoekje brengen om even te helpen met een klus en ik het grafje van het vogeltje aan onze kleindochter kan laten zien!
