Een groot aantal kranten en tv programma's duiken vooral op de emoties, dikken frustratie, ongeduld en onmacht aan en brengen angst en onzekerheid teweeg.
Eerst was er wereldwijde roep om een vaccin en vielen de geleerden, de farmaceuten, geldschieters en politici over elkaar heen met het aftroeven van kennis, kunde en (eigen)belang. In het begin de scepsis over het versneld ontwikkelen van een proces, dat volgens sommigen tien jaar nodig heeft om toonaangevend veilig te mogen gebruiken... Veiligheid en mogelijke bijwerkingen werden met steekhoudende argumenten van tafel geveegd. Nu blijkt dat het meest moeilijk te bewaren en te vervoeren vaccin geschikt is en beschikbaar, komt het gekissebis wie het eerst mag worden gevaccineerd en is het haast gênant om al die journalisten te zien smullen van de sensatie over de eerste geïnjecteerde oudere van het bevoorrechte land, het land dat als koploper te boek wilt staan.
Maar wie kun je geloven, wie spreekt de waarheid. Niet iedereen is kundig of objectief. En dat maakt achterdochtig. Het valt niet mee om in deze maatschappij de rol van kuddedier op je te nemen en je te schikken in je lot. Het is absoluut goed dat er kritische mensen zijn, die vragen stellen en met gefundeerde argumenten een pleidooi kunnen houden over de ontwikkelingen en verwachtingen.
Ach het is zoals het is... Dat is momenteel wel de meest gehoorde verzuchting. Acceptatie? Berusting? Een oud gezegde luidt: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Of deze: Verbeter de wereld en begin bij jezelf. En zo zijn er nog heel wat gezegdes die in de kern een leidraad geven hoe je je onvrede zou kunnen herstellen in vrede met jezelf, met je familie, vrienden, buren kortom zoek het dicht bij huis en geef niet toe aan sensatiezoekers, komplotdenkers en veroordelingen.
En dan helpt misschien dit gebed je op de goede weg:
Wie zijn wij U iets te
vragen
Wie
zijn wij U iets te vragen,
het
gaat ons toch immers goed?
Toch
hoort U mensen klagen
ondanks
onze overvloed.
Ik
vraag uw aandacht, Heer
voordat
de hoop vergaat,
keer
op de aarde weer
en
redt ons van het kwaad.
Hoe
eigenbelang verblindt
is
ons te laat gebleken.
We
voelen ons nu onbemind
een
weg terug lijkt haast verkeken.
Een
wonder zou wel helpen.
Door
met Uw welwillendheid
ons
bloedend hart te stelpen,
scheldt
U onze zonden kwijt.
Wie
zijn wij, hoe durven wij vragen.
Erbarmen
Heer, aanvaard onze spijt.
De
weelde konden wij niet dragen.
Toon
ons dan toch, uw barmhartigheid.
