Van dag en tijd geen weet

 

Van dag en tijd geen weet

Mist in je ogen, mist om je heen.

Op een keer sta je alleen.

Dezelfde vragen keer op keer,

samen beslissen lukt niet meer.

Je verandert in een kind

dat aankleden moeilijk vindt

en tobt met de rits van ‘n gulp.

Steeds vaker afhankelijk van hulp.

Je murmelt zacht jouw verhalen

terwijl je blik lijkt te verdwalen

in dag en tijd. Geen weet;

wie ik ben, hoe ik heet.

Je bent er wel maar ook weer niet

dat schept verwarring en verdriet.

Soms word het mij teveel

omdat ik niets meer met je deel.

Of ben ik ongeduldig

en voel me daarna schuldig.

Ik voel mij verdrietig en verlaten,

onmachtig om met jou te praten.

En dan in een betoverend moment

waarop je mij blijkbaar herkent,

vind je plotseling elkaar

in een strelend gebaar.

En ondanks eenzaamheid en pijn

kan lijden dan heel even

draaglijk zijn.

© Marianne du Maine

Nieuw, nog niet uitgegeven

 

Geschiedenis maken wij

 

Met schaamte zien wij het onrecht.

Zien wij het wrede gevecht.

Vragen ons verbijsterd in ongeloof:

Is men ziende blind en horend doof?

Omdat het gevaar zo groot kan zijn

voelen we ons onmachtig en klein.

Voelen schuld ook al hebben we het niet,

terwijl we kijken naar verscheurd verdriet.

Het is te groot voor een mens alleen;

Regeringen draaien om elkaar heen.

Wie zal het ons later aanrekenen?

Wat zullen we dan betekenen?

Helden zullen zeker opstaan

aan grote gevaren blootstaan.

Onze schouders zijn niet breed

ontoereikend voor al dat oorlogsleed.

Wij leven in deze geschiedenis

in deze tijd van gruwelijke droefenis.

Ons eigen leed lijkt in het niet te vallen.

Vergis je niet, wij met z’n allen

kunnen kiezen tussen goed en kwaad,

tussen onbaatzuchtigheid of haat,

tussen oorlog of vrede,

tussen onverstand of rede.

 

© Marianne du Maine

Nieuw, nog niet uitgegeven

 

 Vluchteling

 

Weg is alle zekerheid

je thuis, en wie je bent

weg is alle veiligheid

en niemand die je kent.

Slechts één tas met spullen

ijlings bij elkaar gegrist, die

jouw geschiedenis onthullen

maar een groter deel is weggewist.

 

Jouw veilig huis is weggevaagd;

je man en kind achtergelaten.

Niemand heeft hierom gevraagd,

het voelt zo van God verlaten.

Verward zoek je steun bij elkaar

op zoek naar een antwoord

vind je een troostend gebaar,

een welkom toevluchtsoord.

 

Daar bestaat slechts één taal,

de taal van mededogen.

Vertel me jouw verhaal

en Ik zal je tranen drogen.

Bij al jouw verscheurd verdriet,

die je leven zo ontwrichten

ben Ik het die jou troostend ziet

en jouw droefenis zal verlichten.

 

Marianne du Maine

Nieuw, nog niet uitgegeven