Protesteren

Na het zien van de wereldwijde betogingen op de tv, naar aanleiding van de vermoorde George Floyd overviel mij een emotie van verdriet, verontwaardiging en onbegrip.
Ik kon niet anders dan deze emotie vertalen in dit onderstaand gedicht. En lees het goed.... ik veroordeel niemand, ik oordeel niet....

Doe dat ook een ander niet

Geschreeuw, woedende kreten

gebalde vuisten, verwrongen gezichten.

Wijd open monden verschuilen zich

achter anonieme kapjes.

Protest om het geweld van anderen;

het geweld wat wordt verafschuwd.

Dit geweld, waar iedereen van gruwt,

maakt van de geordende groep

een grimmige menigte.

Spreekkoren zwepen op

en als deze taal niet wordt verstaan

moet er iets kapot,

moet de maatschappij eraan.

Wat nou: “Corona”, wij staan in ons recht!

Luister naar ons; de wereld is slecht...

Verdriet om die vermoorde man,

verdriet om wat echt niet kan.

Verdriet om de verbeten gezichten

die de hele stad ontwrichten.

Anderhalve meter met voeten getreden;

men heeft blijkbaar niet genoeg geleden.

De “zwarte piet” wordt elkaar toegespeeld

en brengt miscommunicatie in beeld.

Ik blijf thuis, ik wil dit niet:

zoveel geweld, zo’n vreselijk verdriet.

Dus ga ik in mijn eentje protesteren

omdat niemand het wil leren:

Wat gij niet wilt dat u geschiedt

doe dat ook een ander niet!