Wanneer
is het té erg?
Soms beeft de aarde zo hevig dat er doden vallen. Gebouwen
storten in en er is intens verdriet en verbijstering om de doden en gewonden.
Het gevoel van veiligheid is in een paar seconden wreed verstoord.
De gevolgen van een natuurramp raken ons; we leven mee;
zamelen geld in. Maar de berusting ligt ons voor in de mond: een natuurramp
overkomt je. Daar doe je niets aan.
Maar wat betekent de ramp, veroorzaakt door mensen?
Als je de beelden uit het Midden Oosten ziet twijfel je soms
aan het bestaan van een rechtvaardige God. Was het vorig maand al erg, vorige
week nog erger en nu? Wanneer is het té erg?
Dat het ménsen zijn, net als wij, die deze rampen
veroorzaken.
Mensen die zich manifesteren als gewetenloze
regeringsleiders, moordenaars, martelende beulen, misbruikers van kinderen,
verkrachters, corrupte regeringen, onderdrukkers, machtswellustelingen.
Onvermoeibaar komen via de media de confronterende meldingen
van onrecht. Onvoorstelbare wrede gruwelijkheden, walgelijke uitspraken blijven
ons geweten op de proef stellen.
Wanneer is het té erg?
Wanneer dringt het tot ons door, dat we allemaal schuld
hebben en het wijzen naar ‘de ander’ geen excuus meer is?
Wat je
zegt ben je zelf
Als we naar ons eigen handelen kijken, dan zie ik ons
vooraan staan om commentaar te leveren. Onvermoeibaar zijn we in kranten, op
internet via de sociale media, facebook en twitter bezig onze mening aan de
‘wijde wereld’ te openbaren.
Kritiek op anderen, die niet deugen; die het in onze ogen
fout doen. Maar deugen wij zelf wel?
Verkwanselen wij onszelf door kritiek op anderen los te laten?
Je kunt alle ellende in de wereld, veraf maar ook
vlakbij, als een ramp ervaren: de economische crisis, de
corruptieschandalen, de massale ontslagen, de terugloop in de kerken, onze
eigen parochie met alle verdriet en zorgen.
Goedwillende, hardwerkende mensen staan machteloos. Hoe graag we het willen; een schuldige is niet aan te
wijzen.
Het tij keren, de maatschappij, de wereld veranderen dat kan
alleen God.
En naast Hem alle heiligen; alle zielen die in hun aardse
leven telkens het goede hebben nagestreefd.
En God en deze heiligen en zielen zijn altijd online.
Onvermoeibaar bezig om in je hart, in je geweten een
‘Twitterbericht’ te plaatsen: hoe het wel moet, hoe het tij is te keren, wat
jij kunt doen.
Alleen nu nog bij jezelf de code zoeken om deze signalen op
te vangen, er voor open te staan.
Ze
herkennen, begrijpen en er
vervolgens naar handelen.
Marianne du Maine
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Schrijf hier je reactie